Vooruit! #NvdV2014

‘Wat?! 40 kilometer lopen van Rotterdam naar Den Haag? De vlucht uit Syrië heb ik dan wel overleefd maar dit wordt de nekslag!’ verzucht Hassan. Over mijn schouder geeft hij een dikke knipoog aan Jaad. Samen met deze twee Syriërs, die zeven maanden geleden naar Nederland vluchtten, loop ik mee met de Nacht van de Vluchteling in het team van WakaWaka. Dit jaar staat de nacht in het teken van de humanitaire crisis in Syrië het land van de Eufraat en de Tigris, daar waar de burgeroorlog zijn vierde jaar is ingegaan.

Burgemeester Abu Taleb spreekt de twaalfhonderdvijtig lopers toe aan de voet van de Erasmusbrug, vernoemd naar de grote humanist die al in de 16e eeuw voor tolerantie pleitte. ‘Het is natuurlijk prachtig dat er vanavond een half miljoen euro voor de Syrische vluchtelingen is opgehaald. Maar nog belangrijker is het verhaal van solidariteit. Het grote belang van solidariteit zoals we dat in Nederland zeventig jaar geleden zelf meemaakten. Nu is solidariteit met de Syriërs onontbeerlijk. Vergeet niet als je in het donker naast elkaar loopt om uit te wisselen wat je in beweging brengt…’ Applaus, gejoel, confetti als de burgemeester het startschot lost. Ook de Syriërs zijn onder de indruk van Abu Taleb.

Erasmusbrug

De menigte zet zich in beweging. Niet eerder namen er zoveel mensen deel. Dan te bedenken dat er alleen al in Jordanië eenzelfde aantal Syrische vluchtelingen dagelijks de grens over komt. Het is half één ’s nachts. De lichten van de straatlantaarns schitteren op de Nieuwe Maas. De lange drom lopers kruipt over de brug, voetje voor voetje. Onderwijl groeit de lijst met slachtoffers in Syrië. De Verenigde Naties kondigden op 7 januari jl. aan te stoppen met het tellen van de Syrische slachtoffers. Welk signaal gaat hier vanuit naar de Syriërs en naar de rest van de wereld?

Na de eerste kilometers door het Kralingse bos komt er wat meer ruimte tussen de lopers. Ieder komt in een eigen looptempo. Bij de eerste vijftien kilometer stop broodjes eten en al gauw weer verder. Als je eenmaal gaat zitten… Vier trommelspelers die ergens in het donkere bos zitten jagen het loopritme op. Nog kilometers verderop zit de kadans in je benen. Zo gaan de kilometers sneller voorbij.

Onderweg gesprekken met deze of gene. Jaad deelt vluchtherinneringen. ‘Stel je voor dobberend op zee in een volgeladen bootje, dij aan dij. Dagen zonder eten, weinig drinken. Onzeker of en waar aan te zullen komen.’ Waar het geweld in Syrië en de gesloten grenzen van Fort Europa de Syriërs toe drijft… ‘Bovendeks was een vrouw aan het bevallen. Maar haar pasgeboren kindje overleefde de overtocht niet…’ Lopend val ik stil.

De stad Rotterdam ligt achter ons en de Euromast wijst hoopvol naar de lucht terwijl we slingerend door de polder van Delfland onze weg vinden en hier en daar op de weg met krijt geschreven boodschappen lezen die bemoedigen. ‘Nog effe volhouden, bijna op de helft!’ Andere lopers die ik onderweg spreek hebben allemaal op een of andere manier wel een link met Syrië. Reiservaringen, werk- of familieconnecties, maar ook de behoefte uiting te geven aan een gevoel van onrecht soms ook de uitdaging van de nachtelijke sportieve prestatie zelf. ‘Dit is veel zwaarder dan de Nijmeegse Vierdaagse’, vertelt een geoefend loper. ‘Het oneffen terrein in het donker plus een nacht doorhalen, dat nekt je!’

In Delft zijn we maar net over de helft. De kilometers beginnen flink te tellen. Nu komen de Syriërs echt op dreef. Grappen rollen over straat. ‘Ik moet even naar ‘het Ministerie van Buitenlandse Zaken,’ grapt Jaad als hij naar de wc gaat. Een vriendin volgt onze tocht via Facebook vanuit China. ‘Het is beslist pittig…’, schrijf ik. Om ons moed in te spreken refereert ze aan een nachtelijke tocht die we ooit samen maakten in Palmyra. Mijmerend komen herinneringen boven en zo lopen we weer een aantal kilometers. Het lange lopen zonder precies te weten wanneer het einde in zicht is maakt laveloos. Het is een poging tot solidariteit, kruip in de huid van een vluchteling.

Tango bereikbaar

 

Na Delft komt Rijswijk. Den Haag lijkt steeds verder weg. ‘Tango bereikbaar’ meldt een aangekondigde wegafsluiting. Ik kan even niet aan dansen denken en ben al blij dat het me nog lukt de ene voet voor de andere te zetten. We leiden onszelf af met liederen. We passeren een groep lopers die ‘het potje met vet’ inzetten en we haken aan. Jaad heeft zijn ritme gevonden en zet er nog immer stralend een flinke pas in. Hassan en ik houden zijn tempo niet bij. We praten over onze jeugd en hij vertelt over zijn overleden oma die hem groot bracht. Zijn gelaat verzacht.

Het is tegen half negen in de ochtend als we het Humanity House naderen. Geen wonder dat dit het eindpunt is. Je kan er in een vaste tentoonstelling aan den lijve ervaren hoe het is om een vluchteling te zijn. Het geblaf van de waakhonden staat nog in mijn geheugen gegrift. Het 1 km bord geeft zowaar vleugels. We worden gelauwerd door een applaudiserende haag acapella zangers en dan hangt Minister Ploumen op het bordes persoonlijk een medaille om onze nek.  Ik stel haar voor aan de Syriërs en leg uit dat ze nog maar net in Nederland zijn. Ze spreekt haar wens tot een goeie start in Nederland uit en klopt Jaad bemoedigend op zijn schouder.

Er wacht ons een uitgebreid ontbijt. Hoe anders is de schrijnende werkelijkheid voor de meeste vluchtelingen. Uit angst voor geweld grenzen oversteken, vaak vele duizenden euro’s aan drugspuitende mensensmokkelaars betalen en dreigend gevaar. Wachten en bij aankomst continue onzerheid, vragen en papieren, papieren en nogeens papieren. Een veelgehoorde opmerking onder Syrische vluchtelingen is: ‘Ik had die duizenden dollars liever betaald aan de Nederlandse regering.’

Hassan zeult nog steeds met zijn te zware tas. ‘Wat zit er eigenlijk allemaal in?’ vraag ik. Het blijken zijn boeken voor de Nederlandse les later die ochtend. ‘Ik wil niet het risico lopen te laat te komen..’. De lesmethode heet: ‘Vooruit! oftewel ‘Furat’ zoals de Grote Rivier de Eufraat in het Syrisch heet.

Over Esseline van de Sande

Opmerkelijke Ontmoetingen Wondrous Encounters
Dit bericht werd geplaatst in Collectivisme en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s