Horen, zien en zwijgen

Een man tikt met zijn stok op het trottoir. Hij loopt met vastberaden tred. Ik zie hem vaak voorbij gaan. Op een dag lopen we elkaar in het halfdonker op straat tegen het lijf. De man legt zijn hand op mijn arm en zegt: ‘Bent u de pianiste?’ Verrast vinden we elkaar en spelen vanaf dat moment wekelijks samen. Viool- en piano duetten van Schubert, Bach en Fauré.

Frits kent honderden muziekstukken uit het hoofd. Hij weet de weg op zijn viool als een padvinder in het bos. ‘Van de ene op de andere dag kreeg ik te maken met blindheid.’ De viool wijkt al die jaren niet van zijn zijde. Muziek wijst hem de weg in de vele ensembles waarmee hij samen musiceert.

Frits is kritisch luisteraar. Intonatie, spel en tempo worden onderworpen aan een kwaliteitstoets. Hij studeerde enige tijd aan het Conservatorium en gaf ook jarenlang als docent vele generaties inzicht in het domein van de wis- en natuurkunde.

Het leven van Frits neemt opnieuw een onverwachte wending. Van het ene op het andere moment belandt hij in een verpleeghuis. Een hersenbloeding verlamt zijn linkerarm en -been. Zijn geheugen blijft kraakhelder. Ook al raakt het vioolspelen tot zijn groot verdriet uit het zicht, Frits omringt zich met muziek. Zijn vriendenschaar organiseert vele concerten in het verpleeghuis, voor Frits en alle andere bewoners.

Ondertussen heeft Frits al die tijd maar één doel, hij wil zo snel mogelijk naar huis. Wegens ruimtegebrek kan hij slechts twee keer per week tien minuten oefenen met lopen op de brug. De tegenslagen maken zijn wil sterker en sterker en hij dringt er bij de leiding op aan dat hij vaker wil trainen. Nog steeds gaat het lopen vooruit, dat geeft hem moed. Na lang aandringen krijgt Frits twee keer per week extra oefenruimte. Alleen de leiding geeft de verpleegsters die hem graag naar boven zouden brengen hier geen toestemming voor. Er is geen tijd.

Frits laat zich niet stoppen. Op de tast vindt hij zittend in zijn rolstoel zijn weg naar de hal. Het kost hem zeker een half uur. ‘Daar blijf ik net zolang voor de lift staan wachten tot er iemand komt die mij naar bovenbrengt…’

Over Esseline van de Sande

Opmerkelijke Ontmoetingen Wondrous Encounters
Dit bericht werd geplaatst in compassion, Cultuur, Dialogue, Nederland en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s