Eye of the Storm…

On the 26th of November at Humanity House we find ourselves in the Eye of the Storm listening to ‘Voices from within’, voices of activists from Syria. Organized bij CCSD the Centre for Civil Society and Democracy to strengthen the civil society and democracy in Syria and promote values of freedom, justice and coexistence.


These days the activists are on a broader mission to raise the voices of Syrian women and men, civil society actors. The aim is to listen to the voices on the ground and identify priorities and needs for Syrian people, not only in order to make daily life more bearable but also to influence policies and strategies here in Europe and the Netherlands.

The briefing aims to inform a general audience of students, ngo’s, professionals, media and government representatives and discuss the situation on the ground in Syria (Idlib, Afrin and Racqqa). To gain insight in how local activists are working for a peaceful Syria and also find out how we in the Netherlands and Europe can support.

The activists are young people with determination,  from different areas living within Syria and Lebanon. Women and men who are willing to share their experiences on the ground, who’s eyes, ears and hearts reveal their being witness of the atrocities, the innumerable death-toll, despair, loss, hunger and many more things that cannot even be expressed into words.

The sounds of the ud- of musician Amer bring us to an improvisation of the famous song ‘Hal Asmar Al-Lon’ an ode to the beauty of the dark color, uniting us to see light in the midst of darkness.

Co-founder and director of CCSD Renas Sino reminds us of the origins of the beginning of the revolution. ‘Syria a country with fierce dictatorship for over more than forty years. We have been too idealistic to expect that this system would be easily overthrown.’

‘The humanitarian situation is under pressure as 4,4 million IDP’s, internally displaced persons, are dwelling around within Syria. It is a hidden story already for more than eight years. These people cannot return to their homes, they cannot leave the country because the borders are closed. These people have lost everything and have no money to live by and are struggling on a daily base for their basic needs.’

‘As for the besieged areas for example in Raqqa people cannot go back because of the landmines and the total destruction of houses. As a result there is a smell of decomposing corpses from under the rubble everywhere. Amnesty International confirms that the US-led coalition is in deep denial of casualties in Raqqa: ‘a war of annihilation’. ‘Many people have tried to go back but the smell of death is breathtaking and the thought that these people were former neighbors, loved ones and God knows who, make it impossible to return. In Idlib people can literally see their own homes but because of the continuing violence they still cannot go back. The treaty between Turkey and Russia is violated time and again by the regime. Violations everywhere. You have to know that another hidden story is the more than 220.000 people being tortured in prison!’

In silence we turn back to the music of Amer and the poetry of Natalie Mitchell:

2013-08-18 18.12.48 (Large)

Eye of the Storm

Move with the wind,
step by step
as in a dance with the chaos.The goal the Eye of your Storm,
the waiting place of your Wisdom.To draw on the sorrow,
bring it near
to the chambers of your heart.Feel it completely,then release it to the Hurricane.

The calm in your terror.

Feel it rush through and out,
far away,
to never return.

Fill the empty spaces with Power.

Power you feel in your fingertips,
through to every muscle
as determination takes form,
your form,
overtakes your crippling fear.

It is facing the horror and still drawing your weapon.
It is trembling, almost weeping
and still standing your ground.

It is fighting,
even in having no guarantee your victory.

This Will to live a life of purpose.

In the Eye of your Storm
stand firm,
hear The Light calling out to you
amidst the agony,

find Strength.

Feel the Peace wash over you,

and go back to this place
when the Hurricane pulls you in,
tries to dissolve you in its destruction,

Fight back with everything you’ve got!

Return to the Eye,return to that place set out for you.

Then we create space for the contribution of Nour Burhan, program director of Women for the future of Syria Program, who will focus on women empowerment & leadership.

‘As one of nine daughters in a row waiting for a boy finally to be born into our family I started to be a feminist at a very young age. This is only one of the Syrian traditions that needs to change. I am deeply convinced of the fact that when women will contribute there will be a different future for Syria. Women have taken on many roles now since the war providing for their families on many levels from daily needs, providing peace and claiming human rights and  livelihood.’

‘I constantly try to find opportunities to work towards peace. Women are playing a pivotal role in this as 80% of the families are headed by women. I am happy with the #HearMeToo campaign to ask attention for violence against women. In Syria we call this #AhkeebilSotAlee, speak with a loud voice! Currently the violence against women is increasing. Women are disappearing systematically, the regime wants to stop us this way. They know that families are ashamed when women disappear.
The United Nations Human Rights Council confirms these claims. They have interviewed 454 people: ‘survivors, relatives, witnesses and doctors, who confirm the use of rape as a tool of war.
This is a way to put pressure on families who don’t want to cooperate in any kind of way. In Europe you don’t seem to hear so much about it. But it is important to get this message across. Not only that, in the current peace process there is very limited access for women to contribute. This is vital to create change at the negotiating table. Under the Resolution 1325 it has been proven for many years that involving women will result into long-term sustainable peace. If we don’t involve women in the peace proces the war will take longer.’

Last but not least Mohammed Badran gives an insight into the situation for Syrian Refugees and IDP’s in Lebanon, where currently more than 25% of the population consists of Syrians. Most of them are living in tents.

‘Can you imagine that 0,5 cm is the seize of the layer between you and your surroundings? Anything can happen to you in a tent. People are arrested because they are living in Lebanon illegal. The World Food Program is currently stopped and people are not allowed to work. Where to even begin living?’

‘Some people try to return to Syria. Yet when there is no solution for the 4,4 million IDP’s within Syria, we cannot start to go back. We will only increase the problem. On top of that we also need safe zones in order to be able to return. Just last week my friend Hussein returned to Qalamoun and he got killed.’

Amer ends with special music he composed on his way fleeing to Europe called: New Birth. ‘I started composing this music to remind me that everyday is one, and we need to make the best of it to keep hope.’

The audience is witness of this evening shaken by the facts and experiences. Moved by human courage and undauntedness. Witness of shining eyes when sharing a solid vision of a society based on justice, freedom and peace. All of them have been activists during the first hours of the revolution, walking in the peaceful demonstrations in 2011, now almost nine years ago…

Geplaatst in Syria | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Hoe het carillon de stad verbindt

Hoe het carillon de stad verbindt

Beiaardier Gerda Peters wil met dit gegeven verbinden en zo het verhaal over het carillon doorgeven. ‘Bijvoorbeeld in Almere sluit ik met allerlei volksactiviteiten aan met mijn spel en komen kinderen van alle nationaliteiten mee de toren op. Ik speel dan ook verschillende soorten muziek. Je moet eens weten hoeveel verschillende nationaliteiten de toren bezoeken. Ik heb diverse soorten muziek Syrische, Chinese, Koreaanse muziek en algemenere liedjes. Maar ik ben altijd op zoek naar nieuwe muziek. Dat is wel echt iets van deze tijd. In mijn tienerjaren dacht ik: Dit instrument wil ik ook leren spelen. Toen was de komst van nieuwe burgers niet zo’n thema als vandaag. Het is aan mij als beiaardier om in de wereld te staan en in te spelen op wat actueel is. Ik hoop dat de kinderen na zo’n torenbezoek naar huis gaan, het verhaal doorvertellen aan hun familie en dat het verder reist en veel positiviteit brengt. Op mijn Facebook pagina vind je mooie filmpjes en foto’s van deze bezoeken.’

‘Ik speel door heel Nederland en in het buitenland. Er zijn in Nederland ongeveer zeventig beroepsbeiaardiers, waarvan tien vrouwen, die proberen het ambacht draaiende te houden. Ik maakte eerst drie opleidingen af. Studeerde orgel, kerkmuziek en piano onder het motto: doe iets waar je wat aan hebt. Maar mijn droom om beiaardier te worden bleef. Dat gevoel bleef al die jaren aan me knagen. Ik wist, ik moet het nu doen en begon toen aan mijn vierde opleiding. Nu maak ik een enorme carrière switch na dertig jaar als kerkorganiste. De hele kerk stond op zijn kop toen ik mijn vertrek aankondigde, maar ik moet mijn hart volgen.’

‘In Nederland heet mijn vak beiaardier, in België gebruiken ze ook de vrouwelijke vorm beiaardierster of klokkenist(e). Daar leeft dit vak nog veel meer. Het woord beiaard stamt af van beieren: klokken luiden. De beiaard is ontstaan uit de rol die klokken speelden. In eerste instantie het luiden van de noodklok, bijvoorbeeld als er brand was of oorlog. Als nieuwstijding als er iemand was overleden of geboren. Vanuit de tijdsaanduiding werd het instrument steeds volwaardiger. Om te voorkomen dat je een slag in de tijd mist als je luistert is er een voorslag ontstaan. Dat is eeuwen geleden bedacht. Vanuit die voorslag ontstond een steeds volwaardiger carillon, eerst met 24 klokken, daarna 38 tot zelfs 49 klokken en meer. Het eerste stokkenklavier dateert al vanaf 1500-1510 in Oudenaerde in België, daar zijn de eerste geschriften gevonden.’

‘Ik grijp alle gelegenheden aan om iets over het instrument te vertellen en mensen ermee in aanraking te brengen. Ik vind het belangrijk om dit deel van ons erfgoed te behouden, te koesteren maar ook te combineren met alles wat allemaal nieuw is. In Haarlem heb je een mooie traditie daar spelen elke avond tussen negen en half tien de Damiaatjes, tot grote verrassing en soms ergernis van nieuwe inwoners van de stad. Twee klokjes luiden ten teken dat de stadspoorten gaan sluiten. Spoed je naar huis, anders moet je overnachten in het veld. Dat was geen plezier in de Middeleeuwen.’

‘Klokken hebben altijd iets melancholieks. Dit komt omdat de kleine terts in de klank ervan dominant is. Wanneer je bijvoorbeeld een Oosterse toonladder speelt dan komt dit hierdoor extra mooi tot zijn recht. Tijdens de pop-up Bazar in Voorburg speelde ik vorig jaar voor het eerst de speciaal voor mijn instrument uitgeschreven Syrische liederen op het carillon. Achteraf hoorde ik dat de Syriërs diep geraakt waren toen ze hun eigen liederen in de Voorburgse Herenstraat hoorden weerklinken. Ik heb het filmpje met de Syrische muziek via Facebook gedeeld en kreeg meteen van mijn collega uit Leuven de vraag om die bladmuziek te delen zodat mijn collega deze muziek kon spelen als hij weer Syriërs in de toren op bezoek krijgt. We wisselen muziek uit en hij stuurde mij de Chinese en Koreaanse muziek retour. Zo wil ik ook in de melodieën die elk uur automatisch klinken nieuwe muziek meenemen zodat deze nieuwe melodieën onderdeel gaan uitmaken van het onderbewustzijn in de stad.’

‘Eens in de drie jaar is er een beiaard congres wat zich telkens verplaatst in de wereld, eerdere keren was dit in Gdansk, Barcelona en Detroit en over zes jaar is het in Utrecht. We hebben in Nederland naast diverse amateuropleidingen de enige wereldwijde erkende beiaardschool als beroepsopleiding in Amersfoort.

Technisch lijkt het instrument meer op een orgel, maar muzikaal gezien lijkt het meer op een piano waarbij je dynamiek per toon kan maken. Je speelt vanuit de losse pols. Het overdragen van dit vak is belangrijk. Het lijkt mij leuk in de toekomst les te gaan geven. Je zit alleen met een praktisch probleem, zegt Gerda lachend, dat je om het ambacht te leren wel een studieklavier nodig hebt. Immers als je in de toren speelt luistert meteen de hele stad mee!’ Kijk ook op de video

Door Esseline van de Sande


Geplaatst in Collectivisme, Cultuur, Nederland | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Over talent

Over talent, anders denken, anders doen
De integratie van vluchtelingen is hèt hoofdpijndossier van veel gemeenten. Esseline van de Sande probeert te laten zien dat het anders kan zie: De Stadscoalitie.
Dit artikel verscheen 22 september 2018 jl. via Sociale Vraagstukken

INTERVIEW ‘We mogen ons wel wat meer interesseren voor de talenten van vluchtelingen’


De integratie van vluchtelingen is hèt hoofdpijndossier van veel gemeenten. Esseline van de Sande probeert te laten zien dat het anders kan.

Het vlot niet erg met de integratie van vluchtelingen in Nederlandse gemeenten. De Almeerse wethouder Froukje de Jonge sprak eerder op deze site openhartig over haar worsteling met statushouders. En recent luidden onderzoekers van het SCP de noodklok over Syrische vluchtelingen: ‘Zonder intensief beleid gaat het mis’.

Aan Esseline van de Sande is dat pessimisme niet besteed. Ze woonde zes jaar in Syrië en was bij verschillende humanitaire acties betrokken. Terug in Nederland maakte ze zich vanaf 2016 op verschillende manieren ferm om ‘het gat tussen vluchtelingen en de Nederlandse samenleving te overbruggen’. Ze organiseert bijvoorbeeld debatten maar ook diners, concerten en bijeenkomsten waar verhalen en gedichten uit Syrië worden voorgedragen.

Pop up-bazaar

Twee jaar geleden nam ze in Leidschendam-Voorburg het initiatief voor een ‘Pop-Up-bazaar’: een ontmoeting in de Voorburgse Herenstraat tussen gevluchte vakmensen uit onder meer Syrië met Nederlandse collega’s van hetzelfde beroep. Zo kwam een Syrische klokkenmaker over de vloer bij een Nederlandse klokkenwinkel, en een gevluchte bakker maakte kennis met een Nederlandse collega. Andere vluchtelingen die zo vakgenoten troffen: een patissier, een schoenmaker en een kok. De kennismaking van de horlogemaker met zijn Nederlandse collega leidde tot een serieuze baan.

De filosofie achter het arrangeren van ontmoetingen tussen vakgenoten, volgens Van de Sande: ‘Als je twee mensen met hetzelfde beroep of een vergelijkbaar talent bij elkaar brengt, dan gaat het dáár over en niet over hoe het is vluchteling te zijn. Daar zit de passie, de gemeenschappelijke interesse, ze delen de taal van het vak.’ En met de juiste stimulans en begeleiding kan dat uitmonden in werk en een plek in de Nederlandse samenleving, zoals in het geval van de horlogemaker.

Geen prijzige arbeidsoriëntatie- en trainingstrajecten dus, maar ‘de kortste weg om statushouders te laten doen waar ze goed in zijn’. Van de Sande: ‘Zodat ze opnieuw plezier beleven van hun beroep en professie. Zodat ze uitgedaagd worden en hun vakmanschap weer oppakken.’ Wederkerigheid is erg belangrijk. ‘Je moet iets kunnen uitwisselen, er moet geen hiërarchie in de relatie zitten.’

Syrische dirigent

Als illustratie kijkt ze naast zich, waar Majed Saraiedin zit, een Syrische dirigent die van 2002 tot 2015 leiding gaf aan het Tarab Orkestra in het concertgebouw van Damascus. Op zijn website zijn filmpjes van hem in actie te zien. Hij praat met melancholie over zijn orkest, dat hij het liefst voor een keer over zou laten komen voor een gezamenlijk concert in Nederland. Ondertussen heeft hij in Nederland ook zijn zinnen gezet op een eigen muziekschool.

Van de Sande: ‘Ik kwam erachter dat de burgemeester van Leidschendam-Voorburg een goede organist was, toen heb ik hem gevraagd om met Majed op te treden. Hij heeft vervolgens in een kerk Syrische orgelmuziek gespeeld, die Majed had gecomponeerd, samen met Majed die Nay (Arabische rietfluit) speelde. Mensen waren verbaasd, ze dachten “dat is de burgemeester, geen organist”.’ Daarin zit ook de boodschap van multi-talent, legt Van de Sande uit, ‘we denken vaak dat mensen maar één ding kunnen. We denken, zij zijn vluchteling, dat is wat ze kunnen en we verwachten niets van ze.’

Gemeente kan ruimte creëren

Voor de organisatie van de bazaar – naar het Middenoosterse concept: vluchtelingen lopen naar binnen bij de winkeliers en samen kijken ze wat ze aan elkaar kunnen hebben – werd in Leidschendam-Voorburg de zogeheten Stadscoalitie gesmeed, met daarin onder meer het mkb, het lokale taal- en inburgeringsinstituut en de gemeente.

Cruciaal voor het succes is de gemeente, en dan met name de afdeling werk en inkomen. Van de Sande: ‘Als het contact is gelegd tussen bijvoorbeeld twee bakkers en zij willen samen verder, dan moeten de ambtenaren toestemmen dat ze kunnen beginnen. Zij moeten de ruimte in de regels opzoeken, ruimte geven om te experimenteren, de sociale energie in de samenleving benutten. Met de papierwinkel die dan in orde gemaakt moet worden moet een werkgever natuurlijk niks te maken hebben.’

Aanvankelijk wierf Van de Sande de kandidaten voor de bazaar zelf, inmiddels zit ze daarvoor aan tafel met de werkconsulenten van de gemeente. ‘Dan gaat het van: wie heb je nog in je bak zitten? Werkconsulenten hebben vaak een portefeuille van 170 mensen. Ik zeg dan, geef mij er maar een paar met een vluchtelingenstatus, dan kunnen jullie je op de rest concentreren. Ik heb de ervaring dat bedrijven zitten te springen om mensen, maar dat ze weten niet waar ze ze vandaan moeten halen. Die mensen zitten verborgen in de kaartenbak van de gemeente.’

Maar wat te doen met vluchtelingen bij wie het talent niet meteen naar boven borrelt? Bijvoorbeeld omdat een stevig trauma de eigen kracht belemmert? Van de Sande: ‘Ook dan is er nog steeds talent. De belemmeringen zitten eerder aan onze kant. Ik heb een jongen uit Somalië die al drie jaar vrijwillig als schoonmaker op een lyceum werkt. Hij zou gewoon in vaste dienst moeten komen, maar omdat hij nog geen perfect Nederlands spreekt willen ze hem alleen voor een stage aanhouden.’

Negatief over vluchtelingen

Over vluchtelingen wordt volgens Van de Sande altijd heel erg negatief gedaan. ‘Maar de meesten beginnen het liefst morgen met werken. En wat bieden we ze? Een paar uur taal per week en that’s it. Daarmee gaan we er echt niet komen en doen we ook onszelf te kort want deze mensen hebben ons iets te bieden.’

Daar is nog niet iedereen van overtuigd. Een Syrische arts moet niet denken dat hij hier zo maar aan de slag kan, merkte de Almeerse wethouder De Jonge op. Een diploma van daar laat zich niet zo maar in de bagage meenemen.

Van de Sande kijkt bedreven over de barrière heen: ‘Ik zag laatst een rekenvoorbeeld: als wij een arts helemaal moeten opleiden in Nederland dan kost dat vier ton, en als wij een arts uit Syrië omscholen kost dat één ton. Je moet dus heel goed kijken naar de kwaliteiten die iemand heeft, anders is het al snel kapitaalvernietiging. We zeggen wel tegen mensen dat ze welkom zijn maar we zijn helemaal niet geïnteresseerd in wat ze kunnen. We hebben onvoldoende in de gaten welke talenten mensen meebrengen.’

Daniel van Heijningen is redacteur bij http://www.socialevraagstukken.nl en Marcel Ham hoofdredacteur.

Geplaatst in Collectivisme, Communicatie, Cultuur, Economy | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Zijderoute herleeft aan de Vliet

Dit artikel verscheen via Leidschendam-Voorburg tv op 7 september 2018 jl.

Leidschendam en Voorburg maken zich klaar voor de 13e editie van de jaarlijkse Vlietdagen. Op 14, 15 en 16 september is er een gevuld programma voor jong en oud. De omwonenden willen met dit evenement een impressie geven over het leven aan de Vliet en de geschiedenis die het kanaal met zich meebrengt. Een highlight van de Vlietdagen is deze editie toch wel de Pop-up Bazar, maar wat is dat precies?


Pop-up Bazar voor Huize Swaensteyn tijdens Vlietdagen 2018 Foto-credit: Arnout Timmerman

Kennismaken met culturen
Bezoekers van de Vlietdagen maken kennis met culturen en tradities. Zo kunt u proeven van ’s werelds’ oudste recept en is er Syrische patisserie, u drinkt Ethiopische koffie en beluistert Afghaanse én Levantijnse muziek. In het museum is een workshop Kalligrafie en de Archeologische werkgroep Leidschendam-Voorburg verzorgde een speurtocht door de Herenstraat met wetenswaardigheden. Voor toeschouwers een heus spektakel maar achter de schermen is het een proces waardoor nieuwe ondernemende vakmensen sneller hun weg vinden in de stad, een netwerk opbouwen en hun weg vinden naar werk.


Workshop Kalligrafie in Museum Swaensteyn door Mohammed Badenjki Foto-credit: Arnout Timmerman

Initiatiefneemster Esseline van de Sande begon dit project, De Stadscoalitie, drie jaar geleden dat als voornaamste doel heeft nieuwe én gevestigde vakgenoten, ondernemers met elkaar in te contact brengen.

“Hier is daar en daar is hier”
Esseline vertelt: “De nieuwe stadsgenoten bezitten een hoop talenten maar hoe komen deze tot bloei? De weerbarstige praktijk is dat meer dan 50% van de mensen nooit aan het werk komt. Ze spreken een andere taal, alleen taal leer je door te doen”. Tijdens de Pop-up Bazar werken vakgenoten in de winkels samen op basis van een gedeelde passie. Dit brengt talenten dichter bij elkaar, of je nu van hier komt of van daar.” Hier en daar zijn twee verwijzingen waar Esseline een welgemaakte kijk op heeft. “Hier is daar en daar is hier. Er is geen verschil tussen hier en daar, maar in de beleving is die er vaak wel. Juist door de speelse samenwerking tijdens de Pop-up Bazar ontmoeten vakgenoten elkaar en ontstaat een uitwisseling of duurzame samenwerking zoals vorig jaar het geval was bij de klokkenmakers.”

Oude verbindingen met de Vliet
Ongeveer 2000 jaar geleden ontstond onder leiding van de Romeinse generaal Corbulo een kanaal dat nu bekend staat als de Vliet. Vervolgens reisde Corbulo af naar Syrië en werd hij daar gouverneur. Esseline: “De Stadscoalitie heeft dit verhaal herontdekt. We zijn vergeten dat de verbindingen met het Midden-Oosten in Voorburg tweeduizend jaar oud zijn en verankerd zijn in het dna van de stad.”


Dirigent Majed Saraiedin & Esseline van de Sande, op de achtergrond een deel van de oude Romeinse kaart Tabula Peuteringeriana Foto-credit: Tiva Pam

Dit jaar organiseert de Stadscoalitie tijdens de Vlietdagen ook een benefietconcert met de ‘Syrische Bernard Haitink’. “Een programma onder leiding van dirigent, componist en fluitist Majed Saraiedin met muziek uit Syrië, Armenië, Iran, Koerdistan en Irak. Muziek is een universele taal die mensen samenbrengt. In de zijbeuken van de kerk zijn ook bazar elementen te ontdekken.” Het ingezamelde geld gaat naar Oosterse muziekinstrumenten hier en naar muzieklessen voor Syrische kinderen daar.


Ontmoeting tijdens de nazit van het Benefietconcert samen met Burgmeester Tigelaar en echtgenote Foto-credit: Joël van Dooren


Geplaatst in Collectivisme, Cultuur, Economy | Tags: ,

Cultuur is economie

Dit artikel verscheen in het Voorburgs Dagblad 25 juni 2018


Een divers publiek, waaronder burgemeester Klaas Tigelaar en wethouder Astrid van Eekelen plus de musici: Nariman Goran & Ako Taher van Muziekgroep Bélan Beeldrecht: Joël van Dooren. (PR)

De zaal van het Veur Theater stroomde vol voor de première van de korte documentaire film ‘De Stadscoalitie’; een initiatief dat oude en nieuwe ondernemers in Leidschendam-Voorburg bij elkaar brengt. In de zaal zaten dan ook lokale ondernemers en nieuwe ondernemers uit verre landen. De burgemeester en zijn echtgenote zaten op de eerste rij naast de Syrische klokkenmaker die onlangs als eerste een vast contract wist te realiseren.

De warme weemoedige klanken van de stem van Nariman Goran smolten samen met het verfijnde pianospel van Ako Taher, (finalist Hollands got talent 2014). Zij voerden het publiek naar Koerdistan, Iran en Irak.

Bader Atem, student aan de TU Delft leidde het gesprek in Hollandse banen en ondervroeg Esseline van de Sande, de initiatiefneemster. ‘Zijn jullie trots op wat jullie met De Stadscoalitie hebben bereikt? ,,Dankbaar maar vooral hoopvol dat er zoveel mogelijk is als we samenwerken”, klonk het dan ook.


 Presentator Bader Atem

Tijdens de film werd er meegezongen, gelachen en hier en daar een traan weggepinkt. Iemand uit het publiek reageerde en bekende dat ze zich door de film betrapt voelde en zich zodoende realiseerde dat ze niet eerder zo helder zag dat ‘statushouders’ potentiële talenten zijn.

Jan Bert van Laren, eigenaar van de klokkenwinkel ‘The Hands of Time’ uit de Herenstraat reageerde als volgt: ,,Ik zou andere werkgevers op willen roepen om het te proberen. Ik heb er een geweldige collega bij!.

Mustaffa Saeed, klokkenmaker uit Syrië vulde stralend aan: ‘Ik ben blij dat ik weer aan de slag ben en mijn vak kan uitoefenen.


Burgemeester Klaas Tigelaar had het prima naar zijn zin.

Een bazaar van ontmoetingen volgden rond dertien verschillende thema’s waaronder gezondheid, handwerk, design, muziek en ICT. Er werden zaken gedaan onder het genot van Afghaans eten van cateraar Shamie Hamidi. Terug in de zaal deelde een marmerspecialist zijn frustratie: ‘Het duurt zó lang voor ik weer aan het werk kan, er zijn zoveel regels hier.’


Wethouder Astrid van Eekelen besloot de avond en gaf haar intentie aan dat vraag en aanbod elkaar sneller moeten kunnen vinden. ,,Daar gaan we mee aan de slag”, zei de VVD-wethouder.


Geplaatst in Cultuur | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Luister naar het Midden-Oosten

Nederland moet zich druk maken over wederopbouw, niet over F-16’s, menen Tineke Bennema en Esseline van de Sande. Dit opiniestuk stond op 12 februari jl. in TROUW


De wederopbouw van Mosul in Irak. ‘Waarom stilte vanuit Den Haag na de weigering van de coalitie om het verzoek voor reparatiegelden van Irak te honoreren?’ © AP

Misschien zijn we het vergeten maar Nederland verkeert in oorlog sinds september 2014. Onder de paraplu van de Verenigde Staten en met een westerse coalitie opende ons land de aanval op Islamitische Staat.

Eind vorig jaar hebben de machthebbers in Bagdad en Damascus de overwinning op deze islamitisch-terroristische club uitgeroepen. Desondanks besloot de Tweede Kamer de vluchten met F-16’s uit te breiden. Geen breed maatschappelijk debat over nut en noodzaak van de verlenging ging eraan vooraf. Geen balans opgemaakt van baten, noch van schade of op zijn minst het aantal doden. Het besluit ging gepaard een groot onverschillig zwijgen. Vergeten zijn de lessen van oud-minister van defensie Relus ter Beek: na de eerste Golfoorlog zouden we ons nooit meer een oorlog in laten rommelen. Hij ergerde zich aan de voortdurende bereidheid van Buitenlandse Zaken ‘een blik manschappen en F-16’s open te trekken’ om de VS te plezieren.

Volgens de regeringsverklaring in 2014 had deelname aan de coalitie verschillende doelen: ‘Op de korte termijn het stoppen van de opmars van IS evenals het ondersteunen van de Iraakse en Koerdische strijdkrachten en de gematigde Syrische oppositie teneinde de militaire kracht van IS te breken’. Dat eerste deel is behaald. Maar sinds enkele weken worden diezelfde Syrische Koerden gebombardeerd door Turkije, met stilzwijgen van Nederland.

En er vonden al 14.000 bombardementen plaats op zowel Syrië als Irak, in totaal meer dan 100.000 bommen. Daarbij vielen volgens mensenrechtenorganisaties 6000 doden. De bombardementen, ook die van Rusland, leidden ertoe dat veel steden en dorpen tot gruis zijn gereduceerd.


Terug naar 2014: ‘De langetermijnstrategie van de coalitie is erop gericht de zelfredzaamheid van Irak te vergroten’. Waarom dan stilte vanuit Den Haag na de weigering van de coalitie om het verzoek van de Iraakse regering om reparatiegelden te honoreren? We moeten constateren dat de oorspronkelijke doelen van de coalitie zijn verschoven. Het gaat weer vooral om onze eigen westerse economische en strategische belangen in het Midden-Oosten.

Dit eenzijdige beleid vormt een recept voor nieuw geweld: landen kapot bombarderen en dan weglopen, volkeren, nu ook het Koerdische, achterlaten zonder toekomstperspectief, met rancune tegen het Westen. We kennen het al van Irak. Het Westen steunde dictator Saddam Hussein om oliebelangen veilig te stellen, voerde oorlogen in 1991 en 2003; ontbond het leger, dat zich vervolgens aansloot bij Al-Qaida en uiteindelijk het hart vormde van IS. De terroristische aanslagen tot in Europa waren de consequenties.

Willen we deze spiraal doorbreken, dan is de enige oplossing een inclusieve respectvolle benadering van de volkeren in Irak, Syrië en het Midden-Oosten. Van de bevolking is 60 procent onder de 30 jaar. ‘Het is een cruciale voorwaarde voor tastbare duurzame vooruitgang en stabiliteit voor de hele regio: dat jonge mensen invloed krijgen en deel uitmaken van de ontwikkelingen’, aldus het Arab Human Development Report 2016. Steun lokaal bestuur en initiatieven daar. En luister ook naar de pas in Europa gearriveerde burgers hier die zich hebben verenigd in een G100 New Voices of Europe Council.

Deze maand nog zal een delegatie van jonge ondernemers uit het Midden- Oosten aanbevelingen aan minister Kaag doen, die kansen en keuzen aldaar voor beleid hier inzichtelijk maakt. De brug van ‘hier’ naar ‘daar’ is snel gelegd. Vele migrantendollars vloeien al jaren terug naar de regio. Naar de bevolking en voor de wederopbouw. Diezelfde wederopbouw waar ook de coalitie zich hard voor zou moeten maken. Nieuw beleid dat conform eigen uitgangspunten het blik F-16’s vervangt. En westers zwijgen omzet in dialoog.

Geplaatst in Geopolitics | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Muzikale Ontmoeting

Burgemeester Tigelaar & Maestro Majed Saraiedin

Het is zaterdagmorgen 28 oktober jl. Zacht licht valt door de honderden ruitjes van de Oude of Martinikerk. De geur van koffie heet ieder welkom, een bos bloemen siert de plek naast het spreekgestoelte. Het is de tweede dag van de Pop-up Bazar Voorburg, een initiatief van De Stadscoalitie met als doel het zichtbaar maken van verborgen talenten, in het bijzonder van nieuwe ondernemers in de stad, voormalige vluchtelingen die zich in Leidschendam-Voorburg hebben gevestigd. 11 winkels openen gastvrij hun deuren voor vakgenoten; De Syrische bakker laat Syrische patisserie proeven bij Bakkerij Klink, de klokkenmaker repareert klokken in The Hands of Time en de haute-couture ontwerper toont zijn recente ontwerpen in de etalage van Allure Couture. Passie is universele taal. Centraal staat de ontmoeting tussen vakgenoten.Mail poster2 kleine versie.jpeg

Wang Choy, de oud-voorzitter van de winkeliersvereniging, ontdekte op een ochtend bij het langslopen van de kerk dat burgemeester Tigelaar achter het orgel zat. Dat bracht ons ertoe de burgemeester te vragen voor dit verrassingsconcert om het belang van multi- talent te onderstrepen. Als we elkaar altijd op dezelfde dimensie aanspreken, ontdekken we niet dat er zoveel meer mogelijk is. We kunnen zo oneindig veel meer van elkaar verwachten. Ook vroegen we de burgemeester twee Arabische muziekstukken op het orgel te spelen.

De Syrische dirigent, componist en fluitist Majed Saraiedin maakt het concert compleet met zijn bijdrage op de ‘nai’-fluit, oorspronkelijk een vijfduizend jaar oud instrument uit Mesopotamië, gemaakt van het riet van de Eufraat. Daar waar 5000 jaar geleden het eerste muziekstuk werd gecomponeerd op een kleitablet, een hymne opgedragen aan de Maangodin Nikkal, in het toenmalige Tweestromenland.

De beide musici stemmen vooraf met elkaar af welke stukken het meest geschikt zijn. Majed neuriet een paar strofen en de burgemeester kiest ter plekke voor de twee liederen:

1. Shati ya Dunia: Oh ga regenen, zodat onze oogst vermeervoudigd en mooier wordt. 2. Oh Lauwre Uhuboekee: Oh Lauwre jouw liefde heeft mijn hart laten smelten, ik heb je liefde geschonken. De burgemeester beroert met zijn improvisatie alle aanwezigen, maar in het bijzonder de Syriërs. Muziek van ver klinkt even heel dichtbij, in het hart van Voorburg.


Tijdens het concert wordt een gedicht voorgedragen van de Syrische dichter, scenario-schrijver Adnan Alaoda omlijst door improvisatie van Majed Saraiedin.

Verblijvend in Voorburg
Verblijvend in Voorburg vraag ik me af:
Ben ik mezelf of verbeeld ik mezelf in een droom?
Verblijvend in Voorburg staar ik naar mensen
De paden voor het reizen zijn open
Maar de weg naar Damascus is gesloten.
Zittend en overgenomen door de tijd die moe van mij is,
Omdat ik moe ben.
Ik zweer bij God: ‘Ik ben moe’
En ik ben veranderd
Net als een dag die als vrijdag slaapt en als zaterdag wakker wordt.

Vertaling Nassira Takhtoukh

In het nagesprek met de beide musici komt de overeenkomst naar voren tussen de rietfluiten en de orgelpijpen. Net als de orgelpijpen hebben de rietfluiten elk een andere toonhoogte. Ook zijn er typische verschillen tussen westerse en oosterse muziek in klankkleur en toonsoorten. De Arabische muziek kent de kwarttonen die je in vervoering brengen. De Arabieren hebben er een apart woord voor: ‘tarab’. Majed zegt: ‘Ik heb genoten van de manier waarop de burgemeester onze muziek op het orgel heeft uitgevoerd.’ Op de vraag of de burgemeester hoopt dat hij nu vaker wordt gevraagd voor een bijdrage met muziek antwoordt hij stralend: ‘Muziek verbindt mensen, ik ben altijd in voor dergelijke verzoeken.’


Dit artikel verscheen eind december 2017 in Rond de Oude Kerk Wijkgemeente Martini te Voorburg.

Voor meer informatie zie FB De Stadscoalitie & stadscoalitie@gmail.com

Geplaatst in Ruis | Een reactie plaatsen