In de ban van de horizon

Advertenties
Geplaatst in Cultuur, Dialogue, Duurzaamheid, Nederland | Tags: | Een reactie plaatsen

Dialoog

Dit artikel verscheen in Het Krantje dd. 26 juni 201foto Ap de Heus.pngDialoog: ‘West ontmoet Oost’                     foto-credits Ap de Heus

Dialoog is belangrijk in onze samenleving, met dialoog kunnen we elkaar werkelijk begrijpen en nieuwe inzichten krijgen.’ Met deze woorden opent presentatrice Enas Oudeh de 2e editie van Verhalenhuis Voorburg, 13 juni jl. De ochtend met verhalen, ontmoeting, film, poëzie, muziek en modeshow is een initiatief van de Stadscoalitie die tot doel heeft nieuw talent in de stad te ontsluiten.

De temperatuur van de gastvrije Franse Kerk in Voorburg warmt snel op dankzij de hartelijkheid van de studenten van MBO Rijnland voor wie het organiseren van het verhalenhuis een examenopdracht is. De geuren van wierook, de smaak van de Ethiopische koffie en de Afghaanse delicatessen beroeren de zintuigen.

Malia Attaie draagt poëzie voor uit Afghanistan: ‘Dit land is onze ziel… Als ik denk aan de schoonheid van jouw rivieren, smelt mijn hart…’ Arash Mahdawi, bansurist ondersteunt de voordracht met de klanken uit het verre oosten. Presentatrice Houda Ihzi vraagt Arash naar zijn ervaring met van papier spelen. Hij geeft lachend aan dat hij vaak twee uur lang speelt, dus het publiek komt er vandaag goed vanaf… ‘Ik speel altijd vanuit improvisatie zodat ik in het moment kan voelen wat passend is. Zo blijf ik in dialoog met het publiek en met mezelf.’

Couturier Taissir Al Kabbani deelt zijn succes van een vast contract in de Voorburgse Herenstraat. Hij raadt nieuwe ondernemers in de stad aan hoop te houden en vooral veel mensen te ontmoeten, in gesprek te gaan en het vak dat je meeneemt te blijven koesteren.

Dan is het tijd voor de modeshow. 7 van de totaal 32 provincies van Afghanistan komen tot leven met elk hun eigen karakteristieke kleding. Een geruis van zijde, pailletjes en kleuren. Provincies als Uruzgan en Kunduz komen tot leven en de vrouwen stralen.

Dan is het tijd voor een gesprek over dialoog hier met Wethouder Rouwendal, Michiel Steffelaar van Platform Lokale Democratie LV en Rosalie en Zehra van MBO Rijnland. Iedereen is het er al snel over eens dat dialoog belangrijk is. Maar wat maakt dialoog moeilijk? vraagt Nagham Zakee, die het gesprek leidt. ‘Mensen zeggen al heel snel ik begrijp je, maar dat is een valkuil je hebt er tijd en inlevingsvermogen voor nodig’, aldus Michiel.

De twee klassieke pianisten Sander Lekkerkerk en Ako Taher nemen het publiek mee in een dialoog van klanken tussen west en oost. Sander’s linkerhand start met Bach, een herkenbaar westers geluid afgewisseld door fijn besnaarde maqamaat, melodische modi waarmee Ako kwarttonen tot leven wekt in een eigen geïmproviseerde oosterse dynamiek. Sander besluit met het virtuoos vertolkte Islamey van Balakirev dat tussen beide werelden in zit en pianisten van over de hele wereld technisch en muzikaal uitdaagt, tot op de dag van vandaag. Het publiek houdt de adem in en beweegt tegelijk, dat schuurt soms even.

Het verhalenhuis besluit met Dialoog Daar over het Syrische klooster Deir Mar Mousa oftewel Habesha Monastry ooit gesticht door een Ethiopische monnik. Een groep van twintig Ethiopiërs maakte in 2007 een reis van Nederland naar Ethiopië: ‘the Journey of Hope’.

Haimanot Belay was indertijd een van de reisgenoten. ‘Het is heel confronterend en pijnlijk deze film nu te zien terwijl we weten dat het oorlog is. In Syrië werden wij als koptische christenen verwelkomt door moslims. We aten samen, we baden samen en we zongen samen. Het is belangrijk dat Nederlanders weten dat er moslims én christenen in Syrië wonen.’ Het Syrische klooster speelde een belangrijke rol in de interreligieuze dialoog.

Wethouder Rouwendal benoemt nog een keer hoe belangrijk het is met elkaar een dialoog aan te gaan. ‘Stel je open voor de ander, toon interesse. Juist door de ander ruimte te geven zichzelf te laten zien ga je ontdekken dat die ander iets toevoegt, ook voor jouw leven.’

Geplaatst in Collectivisme, Dialogue | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Eenzaamheid

Dit artikel verscheen in het Voorburgs Dagblad dd.18 maart 2019.Verhalenhuis_105c8f40bf9bb9c.jpgAlice Hooft (Midvliet) en de presentatrices van Verhalenhuis Leidschendam
Nagham Zakee, Enas Oudeh en Houda Ihzi.                                 foto-credits Ap de Heus

Eenzaamheid is een zwaar gevoel…. Wie van ons kent het niet?’ Daarmee opende de Leidschendamse presentatrice Nagham Zakee afgelopen woensdag de 1e editie van het verhalenhuis in Leidschendam-Voorburg. Het programma werd geleid door drie presentatrices waaronder ook de Leidschendamse Houda Ihzi en de Rijswijkse Enas Oudeh

Het verhalenhuis in Leidschendam-Voorburg is een initiatief van De Stadscoalitie in samenwerking met Platform Economie Onderwijs en Arbeidsmarkt, Midvliet, MBO Rijnland en de gemeente Leidschendam-Voorburg. Bij binnenkomst werden de gasten verwelkomd door enthousiaste studenten van MBO-Rijnland voor wie het evenement onderdeel uitmaakte van hun examen.

Het Verhalenhuis Leidschendam-Voorburg creëert een plek voor ontmoeting. In onze drukke steden moet je overal kaartjes voor kopen of betalen. Waar kom je elkaar nog ongedwongen tegen? Opvallend was dat het Veurtheater vol zat met een uiteenlopende schare bezoekers: jonge mensen, buurtbewoners en nieuwe zowel als gevestigde burgers. In de filosofie van het Verhalenhuis is dit een kans: mensen kunnen met elkaar worden verbonden. Heel mooi om te zien hoe de medewerkers van de gemeente Leidschendam-Voorburg tijdens de ‘tafels van ontmoeting’ nieuwe verbindingen legden tussen vraag en aanbod, of het nu ging over werk of over eenzaamheid en oog voor elkaar.

De gasten konden proeven van de ambachtelijke Ethiopische koffie van Haimanot Belay en Hewan Teshome en kregen na een gevarieerd cultureel programma met Franse chansons en hip hop muziek, film, foto’s en verhalen in verschillende talen, en daarna een lunch voorgeschoteld uit de Afghaanse keuken van onder andere Shami Hamidi en Soraya Abdelli. Wethouder Rouwendal sloot de bijeenkomst af en was onder de indruk over de vele aanwezige talenten.

“Verhalenhuizen bieden een podium en een plek voor stedelijke ontmoeting zoals in het Rotterdamse Verhalenhuis Belvédère. Een vrije ruimte voorbij de commercie, waar buurt- en stadsgenoten op een ongedwongen manier kunnen samenzijn”, aldus Esseline van de Sande, initiatiefneemster van De Stadscoalitie.

Voor wie meer wil weten over de verhalenhuis traditie: Esseline van de Sande schreef recent in opdracht van het Rotterdamse Verhalenhuis Belvédère: Het Verhalenhuis als vrijplaats; Hier is daar, daar is hier. Te bestellen via:

http://www.belvedererotterdam.nl/te-koop-belvedere-essay2-door-esseline-van-de-sande/

Geplaatst in Collectivisme, cultureel erfgoed, Ruis | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Syrian Perseverance

Life along the Euphrates often is referred to as the craddle of civilisation. But life at its banks is tough, requires determination, endurance and, above all, a constant collaboration. Now, in these dark times for the Syrian people, it is this spirit of perseverance that they need to draw on in the troublesome daily struggle in Syria and the many refugee camps in the region.

2013-08-18 18.56.44 (Large)

The aim of this exhibition is to give the audience a different view on the Syrian people in times of peace and war. The documentary is a reminder of the generosity and wisdom of the inhabitants of Syria.

Their continous struggle and resourcefulness in dealing with bare conditions of draught, limited resources and now in already seven years of war. While dark images of war dominate our imagination, they also stand in the way of connecting to the people that suffer most. Alternatively, let’s connect with the Syrian light, beauty and humor of the many women, men and children working together in the hope of a better future, day after day. 

Visit exhibit 

Geplaatst in Syria | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Eye of the Storm…

On the 26th of November at Humanity House we find ourselves in the Eye of the Storm listening to ‘Voices from within’, voices of activists from Syria. Organized bij CCSD the Centre for Civil Society and Democracy to strengthen the civil society and democracy in Syria and promote values of freedom, justice and coexistence.

IMG_6606.jpg

These days the activists are on a broader mission to raise the voices of Syrian women and men, civil society actors. The aim is to listen to the voices on the ground and identify priorities and needs for Syrian people, not only in order to make daily life more bearable but also to influence policies and strategies here in Europe and the Netherlands.

The briefing aims to inform a general audience of students, ngo’s, professionals, media and government representatives and discuss the situation on the ground in Syria (Idlib, Afrin and Racqqa). To gain insight in how local activists are working for a peaceful Syria and also find out how we in the Netherlands and Europe can support.

The activists are young people with determination,  from different areas living within Syria and Lebanon. Women and men who are willing to share their experiences on the ground, who’s eyes, ears and hearts reveal their being witness of the atrocities, the innumerable death-toll, despair, loss, hunger and many more things that cannot even be expressed into words.

The sounds of the ud- of musician Amer bring us to an improvisation of the famous song ‘Hal Asmar Al-Lon’ an ode to the beauty of the dark color, uniting us to see light in the midst of darkness.

Co-founder and director of CCSD Renas Sino reminds us of the origins of the beginning of the revolution. ‘Syria a country with fierce dictatorship for over more than forty years. We have been too idealistic to expect that this system would be easily overthrown.’

‘The humanitarian situation is under pressure as 4,4 million IDP’s, internally displaced persons, are dwelling around within Syria. It is a hidden story already for more than eight years. These people cannot return to their homes, they cannot leave the country because the borders are closed. These people have lost everything and have no money to live by and are struggling on a daily base for their basic needs.’

‘As for the besieged areas for example in Raqqa people cannot go back because of the landmines and the total destruction of houses. As a result there is a smell of decomposing corpses from under the rubble everywhere. Amnesty International confirms that the US-led coalition is in deep denial of casualties in Raqqa: ‘a war of annihilation’. ‘Many people have tried to go back but the smell of death is breathtaking and the thought that these people were former neighbors, loved ones and God knows who, make it impossible to return. In Idlib people can literally see their own homes but because of the continuing violence they still cannot go back. The treaty between Turkey and Russia is violated time and again by the regime. Violations everywhere. You have to know that another hidden story is the more than 220.000 people being tortured in prison!’

In silence we turn back to the music of Amer and the poetry of Natalie Mitchell:

2013-08-18 18.12.48 (Large)

Eye of the Storm

Move with the wind,
step by step
as in a dance with the chaos.The goal the Eye of your Storm,
the waiting place of your Wisdom.To draw on the sorrow,
bring it near
to the chambers of your heart.Feel it completely,then release it to the Hurricane.

The calm in your terror.

Feel it rush through and out,
away,
far away,
to never return.

Fill the empty spaces with Power.

Power you feel in your fingertips,
through to every muscle
as determination takes form,
your form,
overtakes your crippling fear.

It is facing the horror and still drawing your weapon.
It is trembling, almost weeping
and still standing your ground.

It is fighting,
even in having no guarantee your victory.

This Will to live a life of purpose.

In the Eye of your Storm
stand firm,
hear The Light calling out to you
amidst the agony,

find Strength.

Feel the Peace wash over you,

and go back to this place
when the Hurricane pulls you in,
tries to dissolve you in its destruction,

Fight back with everything you’ve got!

Return to the Eye,return to that place set out for you.

Then we create space for the contribution of Nour Burhan, program director of Women for the future of Syria Program, who will focus on women empowerment & leadership.

‘As one of nine daughters in a row waiting for a boy finally to be born into our family I started to be a feminist at a very young age. This is only one of the Syrian traditions that needs to change. I am deeply convinced of the fact that when women will contribute there will be a different future for Syria. Women have taken on many roles now since the war providing for their families on many levels from daily needs, providing peace and claiming human rights and  livelihood.’

‘I constantly try to find opportunities to work towards peace. Women are playing a pivotal role in this as 80% of the families are headed by women. I am happy with the #HearMeToo campaign to ask attention for violence against women. In Syria we call this #AhkeebilSotAlee, speak with a loud voice! Currently the violence against women is increasing. Women are disappearing systematically, the regime wants to stop us this way. They know that families are ashamed when women disappear.
The United Nations Human Rights Council confirms these claims. They have interviewed 454 people: ‘survivors, relatives, witnesses and doctors, who confirm the use of rape as a tool of war.
This is a way to put pressure on families who don’t want to cooperate in any kind of way. In Europe you don’t seem to hear so much about it. But it is important to get this message across. Not only that, in the current peace process there is very limited access for women to contribute. This is vital to create change at the negotiating table. Under the Resolution 1325 it has been proven for many years that involving women will result into long-term sustainable peace. If we don’t involve women in the peace proces the war will take longer.’

Last but not least Mohammed Badran gives an insight into the situation for Syrian Refugees and IDP’s in Lebanon, where currently more than 25% of the population consists of Syrians. Most of them are living in tents.

‘Can you imagine that 0,5 cm is the seize of the layer between you and your surroundings? Anything can happen to you in a tent. People are arrested because they are living in Lebanon illegal. The World Food Program is currently stopped and people are not allowed to work. Where to even begin living?’

‘Some people try to return to Syria. Yet when there is no solution for the 4,4 million IDP’s within Syria, we cannot start to go back. We will only increase the problem. On top of that we also need safe zones in order to be able to return. Just last week my friend Hussein returned to Qalamoun and he got killed.’

Amer ends with special music he composed on his way fleeing to Europe called: New Birth. ‘I started composing this music to remind me that everyday is one, and we need to make the best of it to keep hope.’

The audience is witness of this evening shaken by the facts and experiences. Moved by human courage and undauntedness. Witness of shining eyes when sharing a solid vision of a society based on justice, freedom and peace. All of them have been activists during the first hours of the revolution, walking in the peaceful demonstrations in 2011, now almost nine years ago…

Geplaatst in Syria | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Hoe het carillon de stad verbindt

Hoe het carillon de stad verbindt

Beiaardier Gerda Peters wil met dit gegeven verbinden en zo het verhaal over het carillon doorgeven. ‘Bijvoorbeeld in Almere sluit ik met allerlei volksactiviteiten aan met mijn spel en komen kinderen van alle nationaliteiten mee de toren op. Ik speel dan ook verschillende soorten muziek. Je moet eens weten hoeveel verschillende nationaliteiten de toren bezoeken. Ik heb diverse soorten muziek Syrische, Chinese, Koreaanse muziek en algemenere liedjes. Maar ik ben altijd op zoek naar nieuwe muziek. Dat is wel echt iets van deze tijd. In mijn tienerjaren dacht ik: Dit instrument wil ik ook leren spelen. Toen was de komst van nieuwe burgers niet zo’n thema als vandaag. Het is aan mij als beiaardier om in de wereld te staan en in te spelen op wat actueel is. Ik hoop dat de kinderen na zo’n torenbezoek naar huis gaan, het verhaal doorvertellen aan hun familie en dat het verder reist en veel positiviteit brengt. Op mijn Facebook pagina vind je mooie filmpjes en foto’s van deze bezoeken.’

‘Ik speel door heel Nederland en in het buitenland. Er zijn in Nederland ongeveer zeventig beroepsbeiaardiers, waarvan tien vrouwen, die proberen het ambacht draaiende te houden. Ik maakte eerst drie opleidingen af. Studeerde orgel, kerkmuziek en piano onder het motto: doe iets waar je wat aan hebt. Maar mijn droom om beiaardier te worden bleef. Dat gevoel bleef al die jaren aan me knagen. Ik wist, ik moet het nu doen en begon toen aan mijn vierde opleiding. Nu maak ik een enorme carrière switch na dertig jaar als kerkorganiste. De hele kerk stond op zijn kop toen ik mijn vertrek aankondigde, maar ik moet mijn hart volgen.’

‘In Nederland heet mijn vak beiaardier, in België gebruiken ze ook de vrouwelijke vorm beiaardierster of klokkenist(e). Daar leeft dit vak nog veel meer. Het woord beiaard stamt af van beieren: klokken luiden. De beiaard is ontstaan uit de rol die klokken speelden. In eerste instantie het luiden van de noodklok, bijvoorbeeld als er brand was of oorlog. Als nieuwstijding als er iemand was overleden of geboren. Vanuit de tijdsaanduiding werd het instrument steeds volwaardiger. Om te voorkomen dat je een slag in de tijd mist als je luistert is er een voorslag ontstaan. Dat is eeuwen geleden bedacht. Vanuit die voorslag ontstond een steeds volwaardiger carillon, eerst met 24 klokken, daarna 38 tot zelfs 49 klokken en meer. Het eerste stokkenklavier dateert al vanaf 1500-1510 in Oudenaerde in België, daar zijn de eerste geschriften gevonden.’

‘Ik grijp alle gelegenheden aan om iets over het instrument te vertellen en mensen ermee in aanraking te brengen. Ik vind het belangrijk om dit deel van ons erfgoed te behouden, te koesteren maar ook te combineren met alles wat allemaal nieuw is. In Haarlem heb je een mooie traditie daar spelen elke avond tussen negen en half tien de Damiaatjes, tot grote verrassing en soms ergernis van nieuwe inwoners van de stad. Twee klokjes luiden ten teken dat de stadspoorten gaan sluiten. Spoed je naar huis, anders moet je overnachten in het veld. Dat was geen plezier in de Middeleeuwen.’

‘Klokken hebben altijd iets melancholieks. Dit komt omdat de kleine terts in de klank ervan dominant is. Wanneer je bijvoorbeeld een Oosterse toonladder speelt dan komt dit hierdoor extra mooi tot zijn recht. Tijdens de pop-up Bazar in Voorburg speelde ik vorig jaar voor het eerst de speciaal voor mijn instrument uitgeschreven Syrische liederen op het carillon. Achteraf hoorde ik dat de Syriërs diep geraakt waren toen ze hun eigen liederen in de Voorburgse Herenstraat hoorden weerklinken. Ik heb het filmpje met de Syrische muziek via Facebook gedeeld en kreeg meteen van mijn collega uit Leuven de vraag om die bladmuziek te delen zodat mijn collega deze muziek kon spelen als hij weer Syriërs in de toren op bezoek krijgt. We wisselen muziek uit en hij stuurde mij de Chinese en Koreaanse muziek retour. Zo wil ik ook in de melodieën die elk uur automatisch klinken nieuwe muziek meenemen zodat deze nieuwe melodieën onderdeel gaan uitmaken van het onderbewustzijn in de stad.’

‘Eens in de drie jaar is er een beiaard congres wat zich telkens verplaatst in de wereld, eerdere keren was dit in Gdansk, Barcelona en Detroit en over zes jaar is het in Utrecht. We hebben in Nederland naast diverse amateuropleidingen de enige wereldwijde erkende beiaardschool als beroepsopleiding in Amersfoort.

Technisch lijkt het instrument meer op een orgel, maar muzikaal gezien lijkt het meer op een piano waarbij je dynamiek per toon kan maken. Je speelt vanuit de losse pols. Het overdragen van dit vak is belangrijk. Het lijkt mij leuk in de toekomst les te gaan geven. Je zit alleen met een praktisch probleem, zegt Gerda lachend, dat je om het ambacht te leren wel een studieklavier nodig hebt. Immers als je in de toren speelt luistert meteen de hele stad mee!’ Kijk ook op de video

Door Esseline van de Sande

 

Geplaatst in Collectivisme, Cultuur, Nederland | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Over talent

Over talent, anders denken, anders doen
De integratie van vluchtelingen is hèt hoofdpijndossier van veel gemeenten. Esseline van de Sande probeert te laten zien dat het anders kan zie: De Stadscoalitie.
Dit artikel verscheen 22 september 2018 jl. via Sociale Vraagstukken

INTERVIEW ‘We mogen ons wel wat meer interesseren voor de talenten van vluchtelingen’

esselinemajed-1

De integratie van vluchtelingen is hèt hoofdpijndossier van veel gemeenten. Esseline van de Sande probeert te laten zien dat het anders kan.

Het vlot niet erg met de integratie van vluchtelingen in Nederlandse gemeenten. De Almeerse wethouder Froukje de Jonge sprak eerder op deze site openhartig over haar worsteling met statushouders. En recent luidden onderzoekers van het SCP de noodklok over Syrische vluchtelingen: ‘Zonder intensief beleid gaat het mis’.

Aan Esseline van de Sande is dat pessimisme niet besteed. Ze woonde zes jaar in Syrië en was bij verschillende humanitaire acties betrokken. Terug in Nederland maakte ze zich vanaf 2016 op verschillende manieren ferm om ‘het gat tussen vluchtelingen en de Nederlandse samenleving te overbruggen’. Ze organiseert bijvoorbeeld debatten maar ook diners, concerten en bijeenkomsten waar verhalen en gedichten uit Syrië worden voorgedragen.

Pop up-bazaar

Twee jaar geleden nam ze in Leidschendam-Voorburg het initiatief voor een ‘Pop-Up-bazaar’: een ontmoeting in de Voorburgse Herenstraat tussen gevluchte vakmensen uit onder meer Syrië met Nederlandse collega’s van hetzelfde beroep. Zo kwam een Syrische klokkenmaker over de vloer bij een Nederlandse klokkenwinkel, en een gevluchte bakker maakte kennis met een Nederlandse collega. Andere vluchtelingen die zo vakgenoten troffen: een patissier, een schoenmaker en een kok. De kennismaking van de horlogemaker met zijn Nederlandse collega leidde tot een serieuze baan.

De filosofie achter het arrangeren van ontmoetingen tussen vakgenoten, volgens Van de Sande: ‘Als je twee mensen met hetzelfde beroep of een vergelijkbaar talent bij elkaar brengt, dan gaat het dáár over en niet over hoe het is vluchteling te zijn. Daar zit de passie, de gemeenschappelijke interesse, ze delen de taal van het vak.’ En met de juiste stimulans en begeleiding kan dat uitmonden in werk en een plek in de Nederlandse samenleving, zoals in het geval van de horlogemaker.

Geen prijzige arbeidsoriëntatie- en trainingstrajecten dus, maar ‘de kortste weg om statushouders te laten doen waar ze goed in zijn’. Van de Sande: ‘Zodat ze opnieuw plezier beleven van hun beroep en professie. Zodat ze uitgedaagd worden en hun vakmanschap weer oppakken.’ Wederkerigheid is erg belangrijk. ‘Je moet iets kunnen uitwisselen, er moet geen hiërarchie in de relatie zitten.’

Syrische dirigent

Als illustratie kijkt ze naast zich, waar Majed Saraiedin zit, een Syrische dirigent die van 2002 tot 2015 leiding gaf aan het Tarab Orkestra in het concertgebouw van Damascus. Op zijn website zijn filmpjes van hem in actie te zien. Hij praat met melancholie over zijn orkest, dat hij het liefst voor een keer over zou laten komen voor een gezamenlijk concert in Nederland. Ondertussen heeft hij in Nederland ook zijn zinnen gezet op een eigen muziekschool.

Van de Sande: ‘Ik kwam erachter dat de burgemeester van Leidschendam-Voorburg een goede organist was, toen heb ik hem gevraagd om met Majed op te treden. Hij heeft vervolgens in een kerk Syrische orgelmuziek gespeeld, die Majed had gecomponeerd, samen met Majed die Nay (Arabische rietfluit) speelde. Mensen waren verbaasd, ze dachten “dat is de burgemeester, geen organist”.’ Daarin zit ook de boodschap van multi-talent, legt Van de Sande uit, ‘we denken vaak dat mensen maar één ding kunnen. We denken, zij zijn vluchteling, dat is wat ze kunnen en we verwachten niets van ze.’

Gemeente kan ruimte creëren

Voor de organisatie van de bazaar – naar het Middenoosterse concept: vluchtelingen lopen naar binnen bij de winkeliers en samen kijken ze wat ze aan elkaar kunnen hebben – werd in Leidschendam-Voorburg de zogeheten Stadscoalitie gesmeed, met daarin onder meer het mkb, het lokale taal- en inburgeringsinstituut en de gemeente.

Cruciaal voor het succes is de gemeente, en dan met name de afdeling werk en inkomen. Van de Sande: ‘Als het contact is gelegd tussen bijvoorbeeld twee bakkers en zij willen samen verder, dan moeten de ambtenaren toestemmen dat ze kunnen beginnen. Zij moeten de ruimte in de regels opzoeken, ruimte geven om te experimenteren, de sociale energie in de samenleving benutten. Met de papierwinkel die dan in orde gemaakt moet worden moet een werkgever natuurlijk niks te maken hebben.’

Aanvankelijk wierf Van de Sande de kandidaten voor de bazaar zelf, inmiddels zit ze daarvoor aan tafel met de werkconsulenten van de gemeente. ‘Dan gaat het van: wie heb je nog in je bak zitten? Werkconsulenten hebben vaak een portefeuille van 170 mensen. Ik zeg dan, geef mij er maar een paar met een vluchtelingenstatus, dan kunnen jullie je op de rest concentreren. Ik heb de ervaring dat bedrijven zitten te springen om mensen, maar dat ze weten niet waar ze ze vandaan moeten halen. Die mensen zitten verborgen in de kaartenbak van de gemeente.’

Maar wat te doen met vluchtelingen bij wie het talent niet meteen naar boven borrelt? Bijvoorbeeld omdat een stevig trauma de eigen kracht belemmert? Van de Sande: ‘Ook dan is er nog steeds talent. De belemmeringen zitten eerder aan onze kant. Ik heb een jongen uit Somalië die al drie jaar vrijwillig als schoonmaker op een lyceum werkt. Hij zou gewoon in vaste dienst moeten komen, maar omdat hij nog geen perfect Nederlands spreekt willen ze hem alleen voor een stage aanhouden.’

Negatief over vluchtelingen

Over vluchtelingen wordt volgens Van de Sande altijd heel erg negatief gedaan. ‘Maar de meesten beginnen het liefst morgen met werken. En wat bieden we ze? Een paar uur taal per week en that’s it. Daarmee gaan we er echt niet komen en doen we ook onszelf te kort want deze mensen hebben ons iets te bieden.’

Daar is nog niet iedereen van overtuigd. Een Syrische arts moet niet denken dat hij hier zo maar aan de slag kan, merkte de Almeerse wethouder De Jonge op. Een diploma van daar laat zich niet zo maar in de bagage meenemen.

Van de Sande kijkt bedreven over de barrière heen: ‘Ik zag laatst een rekenvoorbeeld: als wij een arts helemaal moeten opleiden in Nederland dan kost dat vier ton, en als wij een arts uit Syrië omscholen kost dat één ton. Je moet dus heel goed kijken naar de kwaliteiten die iemand heeft, anders is het al snel kapitaalvernietiging. We zeggen wel tegen mensen dat ze welkom zijn maar we zijn helemaal niet geïnteresseerd in wat ze kunnen. We hebben onvoldoende in de gaten welke talenten mensen meebrengen.’

Daniel van Heijningen is redacteur bij http://www.socialevraagstukken.nl en Marcel Ham hoofdredacteur.

Geplaatst in Collectivisme, Communicatie, Cultuur, Economy | Tags: , , , | Een reactie plaatsen